نقش مطالعه و کتاب در توسعه فرهنگ

بر این اساس می توان گفت مطالعه، طلوع طلیعه آگاهی و زندگانی است و تماس مداوم با روشنایی. مطالعه، کوچ از خزان تنهایی فرد، به سوی بهاران جامعه است. مطالعه خیزشی از اعماق ظلمت تا بلندای نور است و کتاب، کاج بلند کرامت، کیوان آسمان معرفت، کاروان معانی ناب، کشتزار کمال و کیمیای زنده دلان است.

کتاب، گنجینه باران و بهاران است. کتاب، آغوش گسترده دانایی و مهر است. کتاب، تبسم روح، تباشیر پگاه فرزانگی، تبرک اندیشه های پویا، ائتلاف آب و آینه و آگاهی، ارغنون ارزش ها، بیاض بینایی و برکه برزیگران روشنایی است.

هم از این روی می توان گفت جامعه ای که اندیشه پیشرفت و جهش و توسعه را در سر می پروراند، به ناچار باید در محضر کتاب زانو بزند و در جستجوی یافتن راه های کمال و سعادت و پویایی برآید. بی گمان بالندگی فردی و اجتماعی در سایه تلاش و آگاهی و ایمان و عمل فراهم می آید و این همه در پرتو کتاب های ارزشمند و مفید در جان و اندیشه انسان نفوذ و رسوخ می کند.

کتاب خوب، بینایی و بصیریت آدمی را افزایش می بخشد، او را متعادل و هوشمند و توانا بار می آورد. دست و دل و اندیشه اش را هم زمان می پروراند و نظم و قانون و مشارکت و همدلی را در وجودش نهادینه می سازد. بدیهی است که انسان این گونه هرگاه در پرتو دانایی ها و آگاهی های حاصل از کتاب خوانی به خردورزی، حسن تفاهم، احترام متقابل، نیک اندیشی و عاقبت نگری و راستی و درستی و انصاف دست یابد و طهارت نفس و پاکیزگی درون و برون زینت افزای وجودش شود و نیز هرگاه با خلاقیت و پایداری و در سایه بیداری و آگاهی ناشی از کتاب خوانی به رفع نقایص خود و جامعه خویش بیندیشد و تا آن جا که توان دارد، در این راه بکوشد، هم خویشتن خویش و هم جامعه خود را سمت و سویی مقدس می بخشد و به حرکت در مسیر تلاش و رشد و پویش و بالندگی و توسعه و پیروزی هدایت می کند.

درواقع، اعتلای فرهنگ کتاب خوانی، پی ریزی بنای توسعه فرهنگی جامعه تلقی می شود و در این جهاد مقدس، همگان از خرد و کلان باید شریک و سهیم باشند و برای این سازندگی، رشد، توسعه و معنویت گرایی، از دل و جان مایه بگذارند.

نقش مطالعه و کتاب در توسعه فرهنگ...